عروسک‌های سیلیکونی کرامت زنان را به سخره می‌گیرند

ماجرای عروسک‌های سیلیکونی جنسی، یکی از هزاران نشانه‌ی نگران‌کننده از صنعتی است که نه تنها در حال رونق گرفتن است، بلکه به طرز خطرناکی در حال بازتعریف رابطه انسان با مفهوم زن است.

بر اساس تازه‌ترین تحلیل‌های بازار، ارزش صنعت عروسک‌های سکسی در سال ۲۰۲۵ به رقم خیره‌کننده ۶.۶ میلیارد دلار رسیده و پیش‌بینی می‌شود که تا سال ۲۰۳۳ به بیش از دو برابر، یعنی ۱۳.۴ میلیارد دلار افزایش یابد.

این یعنی پای یک صنعت میلیاردی در میان است که هر روز با ورود فناوری‌های جدید مانند هوش مصنوعی، شکل پیچیده‌تری به خود می‌گیرد و مرز بین شیء و انسان را بیش از پیش محو می‌کند.

امروزه دیگر عروسک‌های سکسی فقط تکه‌های بی‌جان سیلیکونی نیستند.

شرکت‌های پیشرو، مدل‌هایی تولید می‌کنند که از طریق اپلیکیشن موبایل، شخصیت‌های قابل‌برنامه‌ریزی دارند و می‌توانند به هر رفتاری واکنش نشان می‌دهند.

در نمایشگاه فناوری ۲۰۲۶، شرکتی سنگاپوری از عروسکی رونمایی کرد که قابلیت «تغییر شخصیت» داشت و می‌توانست در حالت‌های «همکار کاری»، «معشوقه یا «همسر سنتی» ظاهر شود و حتی برای کاربر سلفی‌های تولیدشده توسط هوش مصنوعی بفرستد.

این یعنی رابطه با یک شی بی‌جان، شبیه‌ترین شکل ممکن به رابطه با یک انسان شده است. اما آیا این پیشرفت فنی، خطری اخلاقی هم به همراه دارد؟

پژوهشگران حوزه جرم‌شناسی و روانپزشکی به این پرسش پاسخ صریحی نمی‌دهند، اما نگرانی‌های جدی را مطرح کرده‌اند.

یوهانس فوس، استاد روانپزشکی قانونی در دانشگاه آلمان، معتقد است که «قابل‌دسترس بودن کامل، بدن جوان و جذاب و عدم نیاز عاطفی و گفتگو» از ویژگی‌های جذاب این عروسک‌هاست، اما دقیقاً همین ویژگی‌ها، شالوده رابطه انسانی سالم را تخریب می‌کند.

او تأکید دارد که «قابل دور انداختن بودن و هتک حرمت فرم زنانه» در این بستر، نمی‌تواند کاملاً جدا از خصومت‌های فرهنگی گسترده‌تر علیه زنان دیده شود.

نکته هشداردهنده‌تر، رفتار کاربران در گروه‌های طرفداران این عروسک‌هاست. در سایت‌های تخصصی، کاربران به صراحت زنان واقعی را با همتایان سیلیکونی خود مقایسه می‌کنند.

یکی از کاربران نوشته: ‌دخترها برای پسرهایی هستند که هنوز عروسک مناسبشان را پیدا نکرده‌اند.» دیگری با صراحت می‌گوید: «هرچقدر هم که یک زن زیبا باشد، مردی هست که از حرف‌هایش خسته شده است.»

این جملات به سادگی نشان می‌دهد که چگونه این اشیا، نه فقط یک ابزار جنسی، بلکه ابزاری برای تحقیر و فروکاستن زنان واقعی به کالایی قابل تعویض شده‌اند. از همه نگران‌کننده‌تر، خدمات سفارشی‌سازی چهره عروسک‌هاست.

برخی شرکت‌ها ادعا می‌کنند که می‌توانند سر عروسک را با ۹۰ درصد شباهت به عکس هر فردی که کاربر ارسال کند، طراحی کنند. این یعنی امکان ساخت نسخه سیلیکونی از هر زن دلخواه، حتی بدون رضایت او، و سپس استفاده جنسی و حتی هتک حرمت از آن وجود دارد.

یکی از کاربران این گروه‌ها به صراحت نوشته که «واضح‌ترین کاندیداها برای سفارش، کسانی هستند که به شما نه گفته‌اند، یا آنهایی که هیچ شانسی برای به دست آوردنشان نداشته‌اید.» این یعنی مرز میان فانتزی و نقض حریم خصوصی و کرامت انسانی به کلی از بین رفته است

کیتلین روپر، نویسنده کتاب «عروسک‌های سکسی، ربات‌ها و زن‌ستیزی»، با صراحت می‌گوید: زنان به کالایی صرفا برای استفاده جنسی تقلیل داده می‌شوند و این خطرناک است.

شاید مهم‌ترین پرسش این باشد: وقتی جامعه‌ای با زنان همچون اشیایی قابل سفارش، تغییر شخصیت، کبود کردن و انداختن در چمدان رفتار می‌کند، چگونه می‌توان انتظار داشت که زنان واقعی را انسانی با کرامت ببیند؟ این تحقیر پنهان در لباس تکنولوژی نه فقط توهین به زنان که سقوط اخلاقی جامعه‌ای است که اجازه می‌دهد انسانیت در برابر سلیکون رنگ ببازد.

فائزه آقامحمدی