چرا زنان اسباب‌کشی را به زنان می‌سپارند؟

به گزارش از نیوزویک، هانا کرافورد، بنیان‌گذار شرکت حمل‌ونقل تمام زنانه،  همین تجربه‌ها را از زبان مشتریانش شنیده است. او می‌گوید بسیاری از زنان از کارگران حمل‌ونقل مرد شکایت داشته‌اند: تأخیر، شکستن وسایل، احساس ناامنی، احساس تحت فشار بودن و حتی پیام‌های آزاردهنده بعد از اینکه آن‌ها به آدرس خانه‌شان دسترسی پیدا کرده‌اند.

اینجاست که کسب‌وکارهایی مثل این معنا پیدا می‌کنند. کرافورد می‌گوید او فقط جعبه جابه‌جا نمی‌کند؛ در آن روز مثل یک خواهر بزرگ‌تر کنار زنان است. برای زنی که مثلاً به خاطر اجاره بالا یا شرایط سلامتی‌اش مجبور شده از لندن برگردد و حال روحی خوبی ندارد، همین که کسی با آرامش و بدون ایجاد ترس کنارش باشد، خودش یک دنیا ارزش دارد. یکی از مشتریانش می‌گوید در آن روزها احساس شکنندگی می‌کرد و از اینکه کسی را داشت که این فرآیند احساسی را با او پیش ببرد، عمیقاً سپاسگزار است.

اما اینجا یک واقعیت تلخ هم وجود دارد: زنان مجبورند برای امنیت، هزینه اضافه بدهند. آن‌هایی که توان مالی دارند، می‌توانند خدمات امن‌تر بخرند. اما آن‌هایی که توان ندارند چه؟ امنیت نباید کالای لوکسی باشد که فقط بعضی‌ها از عهده‌اش بربیایند. امنیت باید حق همه باشد، نه چیزی که بشود خرید یا نخرید. وقتی امنیت به کالا تبدیل می‌شود، یعنی جامعه در تأمین بدیهی‌ترین حق شهروندانش شکست خورده است.

نکته دیگر اینکه این راه‌حل، یعنی جدا کردن کارگران زن و مرد، فقط مسئله را از چشم ما دور می‌کند. به جای اینکه به مردها یاد بدهیم چطور در خانه مردم رفتار کنند، به زنان می‌گوییم خودتان را جدا کنید و هزینه بیشتر بدهید. بار مسئولیت دوباره می‌افتد روی دوش زنان. آن‌ها باید هم ترس را مدیریت کنند، هم هزینه‌اش را بپردازند و هم گزینه‌های محدودتر را بپذیرند. این انصاف نیست. راه‌حل واقعی این است که رفتار مردان اصلاح شود، نه اینکه زنان از فضاها حذف شوند.

همچنین نکته‌ای که در این خبر کم‌رنگ است، نقش نهادهای نظارتی و شرکت‌های حمل‌ونقل است. اگر زنان از پیام‌های آزاردهنده بعد از اسباب‌کشی شکایت دارند، این یک قصور سیستمی است، نه یک مشکل فردی. شرکت‌ها باید فرآیندهای نظارتی، آموزش کارکنان و مکانیزم‌های شکایت مؤثر داشته باشند. صرفاً افزایش تعداد کارگران زن، مسئولیت اصلی را از دوش سیستم برنمی‌دارد. قانون‌گذار هم باید فکر کند چطور می‌شود فضای خصوصی خانه را در برابر سوءاستفاده احتمالی کسانی که به آن دسترسی پیدا می‌کنند، ایمن‌تر کرد.

 راستش خبر رشد شرکت‌های حمل‌ونقل تمام‌زن، هم امیدوارکننده است و هم هشداردهنده. امیدوارکننده از این جهت که زنان کارآفرین خلأی واقعی را شناسایی کرده‌اند و برایش راه‌حل ساخته‌اند. هشداردهنده از این جهت که وجود چنین خلأیی، خود نشانه شکست عمیق‌تر جامعه در تأمین امنیت زنان است.

هدف غایی نباید این باشد که هر زنی مجبور شود برای هر کار روزمره‌اش، نسخه زنانه پیدا کند. هدف باید این باشد که هیچ زنی برای اسباب‌کشی از خانه‌اش، مجبور نباشد از قبل خودش را آماده خطر کند. تا آن روز، موفقیت کرافوردها هم پیروزی است و هم یادآور شکستی که هنوز جبران نشده است.

فائزه آقامحمدی