وقتی کفن‌پوشان مشهدی، به ضد خود تبدیل شدند

80 شبی بود که در تهران، به لطف خادمان بیت رهبری شهید و سپاه ولی امر رواق کشور دوست، قتلگاه آقای شهیدمان آماده شده بود و آغوش خود را برای قلب‌های جراحت دیده‌مان گشوده بود. مردم هریک شب‌هایی را در کنج رواق به نحوی می‌گذراندند. یکی روی زیلوی معروف آبی می‌نشست و آرام اشک می‌ریخت و نجوا زیر لب سر می‌داد و دیگری روی پارچه نوشته چند خطی می‌نوشت. رواق کشور دوست فقط متعلق به یک قشر نبود بلکه اقشار مختلفی از مردم را در خود جای داده بود که وقتی در این محل جمع می‌شدند به قدرت انقلاب و امام شهید در پدیدار نمودن وحدت مقدسی که دغدغه‌ی طول عمر مبارکش بود پی‌ می‌بردند.