از تنورهای روشن روستا تا طلایی که وقف راه شهدا شد

صبح تازه چشم‌هایش را باز کرده بود که راه افتادیم. جاده، آرام از میان دشت عبور می‌کرد و مه روی شانه‌ی دشت‌ها نشسته بود. خورشید، تازه از پشت ارتفاعات سر برمی‌آورد و نور طلایی‌اش را روی سبزی زمین می‌پاشید. هرچه جلوتر می‌رفتیم، شهر عقب‌تر می‌ماند و صفای روستا بیشتر خودش را نشان می‌داد.