زنان دلیر پاسداران شرف تمدن

تمدن تنها تداوم زمانیِ یک گروه از انسان‌ها نیست؛ بلکه تجلی فضیلت‌هایی است که بشر به میراث تاریخ می‌سپارد. تاریخ، تنها روایتِ گذشته نیست، بلکه تجربه‌ی «اکنون» است که گاه پرده‌ی معاصرت، دیدنِ دقیق آن را دشوار می‌کند. در این میان، «جنگ رمضان» که طراحی‌های استراتژیک دشمن برای نابودی تمدن ایران بود، برخلاف پیش‌بینی‌ها، به نقطه عطفی برای شکوفایی دوباره این تمدن بدل شد.
‌
نقطه اتکای این رشد، «سابقون» هستند؛ کسانی که فراتر از امکانات و سلایق روزمره، در مسیر حق گام برداشتند و تحسین تاریخ‌خوانان را برانگیختند. در این نبرد، شاهد گونه‌های متنوعی از زنان بودیم که اگرچه حضورشان از نظر شکل ظاهری یکسان نبود، اما اثری تعیین‌کننده در سرنوشت ملت و هویت ایرانی داشتند.

پیروزی و استقامت مردم، مرهون ایثار زنانی است که با تنظیم حضور خود بر اساس ظرفیت‌هایشان، آرایشی متفاوت از زندگی و جنگ خلق کردند؛ از گروه‌های جهادی و امدادی گرفته تا حضور پرشور در میدان‌های رزمی و بازسازی شهرها.
‌
رهبر معظم انقلاب با دقت و درک عمیق از مفاهیم نفس و عاملیت، این زنان را «دلیر» نامیدند. این انتخاب، نقطه مقابل تحلیل‌هایی است که کنش‌های متفاوت را به «مردوارگی» متهم می‌کردند. در «مردوارگی» آنچه توسط زن به وقوع می‌رسد انکار هویت زنانه در برابر چالش‌ها و تلاش برای مردانه ساختن خود است. این درحالی است که «دلیری» برخاستن از دل رنج‌ها بدون از دست‌دادن هویت و یا انکار آن است.

دلیر کسی است که در برابر شداید، مقهورِ سختی‌ها نمی‌شود، بلکه با آمادگیِ خود، خانواده و جامعه را برای عبور از چالش‌ها آماده می‌سازد. این زنان با حفظ اصالت خود، پویایی اجتماعی و مقاومت ملی را به اتمسفر تمدن ایران بازگرداندند و صورت‌بندی تازه از عاملیت زنانه در عین مسئولیت‌مندی به نمایش گذاشتند.

صغری عاشوری