ده سال سکوت معلولان ذهنی کره‌ای از تجاوز در مرکز نگهداری

به گزارش bbc، قربانی اصلی این پرونده زنی است که در این گزارش «سو می‌هیون» نامیده شده. او دارای معلولیت ذهنی است و در ساختن جمله‌های طولانی مشکل دارد. سو در سال ۲۰۱۶ ساکن مرکز «سائه‌کدونگ‌وون» در شهر اینچئون شد. به گفته او، آزارها اندکی پس از ورودش به مرکز آغاز شد. مدیر مرکز، که تنها با نام خانوادگی «کیم» معرفی شده، شب‌ها یا در ساعت‌های بامداد به سراغ او می‌رفت و به او تجاوز می‌کرد.

 سو می‌گوید در آن مرکز هیچ بزرگسالی نبود که بتواند درباره آزارها با او صحبت کند و احساس می‌کرد سایر کارکنان هم به او کمک نخواهند کرد. این آزارها نزدیک به ۱۰ سال ادامه داشت تا اینکه در فوریه ۲۰۲۵، سو از ناحیه سر آسیب دید. به گفته وکیلش، این اتفاق زمانی رخ داد که کیم بار دیگر تلاش کرد به او تعرض کند.

سو با دست‌هایش مانع او شده بود و کیم در واکنش، لیوانی به سویش پرتاب کرد. کارکنان مرکز او را به بیمارستان بردند و تنها پس از بخیه زدن زخم سرش، مادرش را باخبر کردند. مادر سو درخواست کرد تصاویر دوربین‌های مداربسته را ببیند، اما مسئولان مرکز مخالفت کردند.

 مادرش او را به خانه برد و تنها پس از آنکه به سو گفته شد دیگر مجبور نیست به مرکز بازگردد، او آزارهای جنسی را برای مادرش فاش کرد. مادرش نیز موضوع را به پلیس گزارش داد.  پس از گزارش سو، پلیس تحقیقات را گسترش داد و دست‌کم دو قربانی احتمالی دیگر را شناسایی کرد. یکی از آن‌ها که «لی می‌نا» نامیده شده، گفت کیم زمانی که روی توالت نشسته بود به او تجاوز کرده است.

دادگاه شهادت هر سه قربانی را معتبر تشخیص داد و کیم را به دلیل تجاوز به لی و سو به ۱۵ سال زندان محکوم کرد. این حکم پنج سال کمتر از مجازات درخواستی دادستان‌ها بود. کیم همه اتهام‌ها را رد کرده و به حکم اعتراض کرده است. در مورد قربانی سوم، دادگاه کیم را به اتهام خفیف‌تر خشونت جنسی مجرم شناخت. قاضی گفت اتهام تجاوز به این قربانی کنار گذاشته شده، چون دادگاه نتوانست شواهد قطعی پیدا کند که نشان دهد «زور یا تهدید به‌گونه‌ای به کار رفته که قربانی قادر به مقاومت نبوده است.

 گروه‌های مدافع حقوق افراد دارای معلولیت از این حکم و روند تحقیقات انتقاد کرده‌اند. یک گروه پژوهشی از دانشگاه ووسوک در گزارش خود که به دادگاه ارائه شد، اعلام کرد دست‌کم ۱۰ نفر از ساکنان ممکن است قربانی تعرض کیم شده باشند. اما دادگاه در جریان محاکمه به این یافته نپرداخت.

 به گفته پژوهشگران، بازرسان فقط اظهارات افرادی را پذیرفتند که می‌توانستند آزار را در قالب جمله‌های کامل توصیف کنند. فعالان می‌گویند اتکای صرف به شهادت شفاهی باعث شد ساکنانی که در برقراری ارتباط مشکلات بیشتری داشتند، به‌عنوان قربانی شناسایی نشوند.

نخست‌وزیر کره جنوبی دستور تشکیل گروه واکنش متشکل از نهادهای مختلف دولتی را داده و این اتفاق را موضوعی بسیار جدی که فلسفه وجودی دولت را زیر سؤال می‌برد توصیف کرده است.

 شهرستان گانگ‌هوا دستور تعطیلی مرکز سائه‌کدونگ‌وون را صادر کرده و مجوز بنیاد اداره‌کننده آن را لغو کرده است.

سو اکنون از مرکز خارج شده و می‌گوید بزرگ‌ترین تغییر زندگی‌اش احساس آرامش است. او گفت: هر روز خوشحالم. بهترین بخش زندگی جدیدش این است که می‌تواند هر زمان که می‌خواهد غذا بخورد و بخوابد.

بزرگ‌ترین خواسته او این است که ارتباطش را با مدیر مرکز کاملاً قطع کند. اما او افزود افراد دارای معلولیت همچنان به مکانی نیاز دارند که بتوانند در آن احساس امنیت کنند: امیدوارم مرکزی وجود داشته باشد که در آن خشونت جنسی نباشد و افراد دارای معلولیت مثل ما بتوانند در آرامش زندگی کنند.