افشای تعرض جنسی سیستماتیک؛ شهادت یک روزنامه‌نگار آلمانی علیه زندانبانان اسرائیلی

این روزنامه‌نگار، آنا لیدتکه، ۲۵ ساله، توضیح داد که این تعرض پس از بازداشت او به دلیل مشارکت در «کاروان جهانی آزادی» (Freedom Flotilla) که با هدف شکستن محاصره غزه سازماندهی شده بود، رخ داد. بر اساس روایت او، این حادثه هنگام انتقالش از زندان «کتسیوت» در صحرای نقب به زندان «گفعون» اتفاق افتاد؛ انتقالی که معمولاً تحت نظارت مستقیم نظامی و در شرایطی بدون هیچ‌گونه نظارت مستقلی صورت می‌گیرد.

به گزارش پایگاه خبری الوقت، لیدتکه تأکید کرد که تصمیمش برای اعلام عمومی این واقعه آسان نبود، اما یک ضرورت اخلاقی و حرفه‌ای است. او اشاره کرد که سکوت در چنین مسائلی تنها به مجرمان کمک می‌کند و فرهنگ «معافیت از مجازات» را نهادینه می‌سازد.

جزئیات بازداشت و روایت سوءرفتار

به گفته روزنامه‌نگار آلمانی، بازداشت او در چارچوب عملیات امنیتی علیه فعالان و همبستگان بین‌المللی که در تلاش برای شکستن محاصره غزه شرکت داشتند، صورت گرفت. او تأیید کرد که بازداشت بدون تفهیم اتهام روشن و بدون دسترسی فوری به وکیل یا کنسولگری انجام شد، که این امر نقض آشکار معیارهای بین‌المللی بازداشت غیرنظامیان خارجی محسوب می‌شود.

او توضیح داد که سوءرفتار جنسی در جریان انتقال بین دو زندان رخ داد؛ جایی که با خشونت فیزیکی و توهین‌های کلامی با ماهیت جنسی با او برخورد شد و این وضعیت به تعرض مستقیم منجر گشت. او این تجربه را «تحقیرآمیز و هدفمند» توصیف کرد و معتقد است آنچه رخ داد یک رفتار فردی گذرا نبوده، بلکه نتیجه محیط امنیتی است که اجازه چنین اقداماتی را داده و مرتکبان را محافظت می‌کند.

لیدتکه گفت که حضور او به عنوان یک زن خارجی نه تنها عاملی برای محافظت نبود، بلکه شاید به عنوان ابزاری اضافی برای ارعاب مورد استفاده قرار گرفت. او اشاره کرد که وضعیت بازداشت‌شدگان فلسطینی که در داخل زندان مشاهده کرد، عمق فاجعه روزانه‌ای را که آن‌ها دور از چشم رسانه‌های بین‌المللی زندگی می‌کنند، برایش آشکار ساخت.

او افزود که فلسطینی‌ها در سیستم زندان‌های اسرائیل از انسانیت تهی شده و با آن‌ها به عنوان «عدد» یا «تهدید امنیتی دائمی» برخورد می‌شود، که این امر ارتکاب سوءرفتار علیه آن‌ها را بدون احساس مسئولیت یا ترس از مجازات، آسان می‌سازد.

عدالت از منظر قربانی: فراتر از پیگرد کیفری

در اظهارات خود، روزنامه‌نگار آلمانی تأکید کرد که مفهوم عدالت برای او تنها به محاکمه افراد درگیر در تعرض محدود نمی‌شود، هرچند این امر مهم است، بلکه فراتر از آن به از بین بردن سیستمی است که تکرار این جنایات را ممکن می‌سازد.

او گفت که عدالت واقعی به معنای پایان دادن به «پروژه صهیونیستی مبتنی بر اشغال»، توقف سیاست‌های نسل‌کشی و پایان دادن به نظام کنترل قهرآمیز تحمیلی بر ملت فلسطین است. او معتقد است صحبت کردن از عدالت بدون پرداختن به ریشه‌های ستم، «زیباسازی واقعیت فاسد» است.

او تأکید کرد که افشای این شهادت یک وظیفه حرفه‌ای و اخلاقی است، به‌ویژه پس از آنکه خود شاهد آنچه پشت دیوارهای زندان‌های اسرائیل می‌گذرد بوده است؛ او اشاره کرد که بسیاری از قربانیان از تریبون‌های رسانه‌ای یا حمایت بین‌المللی لازم برای سخن گفتن برخوردار نیستند.

سابقه طولانی سوءرفتار در زندان‌های اسرائیل

افشاگری آنا لیدتکه در خلاء مطرح نشده است، بلکه در چارچوب سوابق مستندی از سوءرفتارهایی قرار می‌گیرد که طی ده‌ها هزار بازداشت‌شده در زندان‌های اسرائیل را هدف قرار داده است. سازمان‌های حقوق بشری بین‌المللی، از جمله نهادهای وابسته به سازمان ملل، الگوهای مکرری از خشونت جسمی و روانی، آزار و اذیت، و تعرضات جنسی، به‌ویژه در جریان بازجویی یا انتقال، را مستند کرده‌اند.

زندان «کتسیوت»، که روزنامه‌نگار آلمانی در آن بازداشت بود، یکی از زندان‌هایی است که نامش به دلیل شکایات متعدد درباره بدرفتاری گره خورده است؛ این امر به دلیل ماهیت نظامی و موقعیت منزوی آن است که نظارت را کاهش و اختیارات نیروهای امنیتی را افزایش می‌دهد. زندانیان فلسطینی آزادشده در شهادت‌های قبلی خود از بازرسی‌های تحقیرآمیز، ضرب و شتم شدید، و تهدیدهای مستقیم، در غیاب هرگونه سازوکار مؤثر برای ثبت شکایت یا تضمین تحقیقات جدی، خبر داده بودند.

همچنین، گزارش‌های حقوق بشری استفاده از خشونت جنسی را به عنوان ابزاری برای فشار روانی، چه از طریق تهدید، توهین یا تعرض مستقیم، به عنوان نقض آشکار کنوانسیون‌های ژنو و حقوق بین‌الملل بشردوستانه، مستند کرده‌اند.

فراخوان آشکار برای شکستن سکوت بین‌المللی

روزنامه‌نگار آلمانی در پایان شهادت خود، ندایی به مردم جهان فرستاد و از آن‌ها خواست تا به جای محکومیت‌های لفظی، دست به اقدام عملی بزنند. او خواستار سازماندهی اعتراضات در برابر سفارت‌خانه‌های اسرائیل و اعمال فشار بر دولت‌های غربی شد که پوشش سیاسی و دیپلماتیک استمرار این سوءرفتارها را فراهم می‌کنند.

او تأکید کرد که آنچه بر سر او آمده، با وجود شدت آن، قابل قیاس با شرایط روزمره اسرا و زندانیان فلسطینی نیست؛ جایی که نقض حقوق به شکلی سیستمی و دور از چشم رسانه‌ها صورت می‌پذیرد. او همچنین از رسانه‌های غربی خواست تا رویکرد دوگانه خود را کنار گذاشته و به این مسائل با جدیت و مهارت بپردازند، نه با نادیده گرفتن یا توجیه کردن آن‌ها تحت عناوین امنیتی.

این پرونده مجدداً پرونده زندان‌های اسرائیل را به عنوان یکی از تاریک‌ترین پرونده‌ها در چارچوب درگیری، و ضرورت تحقیقات بین‌المللی مستقل برای تضمین پاسخگویی و پایان دادن به سیاست معافیت از مجازات در سایه اشغال مستمر و فقدان عدالت، برجسته می‌سازد.