وداعی به وسعت زنان ایران؛ روایتی از وفاداری و تأسی به آرمان‌های شهید

آمده‌اند برای تو… و برای آن نوه‌ی معصومی که در تابوتی کوچک، کنار پیکر مادرش آرام گرفت؛ صحنه‌ای که دل‌ها را شکست و اشک‌ها را جاری کرد.
آمده‌اند تا با تو وداع کنند؛ تویی که همواره در سخنان و بیاناتت از جایگاه والای زن، عظمت مادر، حضور اجتماعی زنان و ضرورت پاسداشت کرامت و توجه به آنان سخن می‌گفتی.

و امروز، همان زنانی آمده‌اند که همیشه از آنان با احترام یاد می‌کردی؛ با اشک، با وفاداری و با حضوری پرشکوه. با کودکانشان آمده‌اند، گویی آمده‌اند تا بار دیگر با مردی تجدید عهد کنند که زن را ستون استوار جامعه و مادر را پرورش‌دهنده نسل‌ها می‌دانست.
و سرانجام، به آرزویی که سال‌ها در سخنانت از آن می‌گفتی رسیدی؛ آرزوی شهادت.

اکنون که به دیدار پروردگارت شتافته‌ای، برای ما و فرزندانمان دعا کن؛ دعا کن که همان‌گونه باشیم که همیشه از ما می‌خواستی؛ باایمان، استوار، مسئولیت‌پذیر، و وفادار به ارزش‌هایی که همواره بر آن‌ها تأکید داشتی. دعا کن که نسل‌های آینده نیز راه حق و عزت را بشناسند و با اخلاق، آگاهی و سربلندی زندگی کنند.

ها هيَ النساءُ يأتين…
من كلِّ اعتقادٍ، ومن كلِّ هيئةٍ ومظهرٍ، شابّاتٍ ومسنّاتٍ، وأمهاتٍ يحملن أطفالهن، وأخرياتٍ يدفعن عرباتِ الصغار، يجتمعن اليوم بقلوبٍ يملؤها الحزن والوفاء.
جئنَ من أجلك… ومن أجل تلك الحفيدةِ البريئةِ التي وُضِعَتْ في تابوتٍ صغيرٍ إلى جوارِ أمِّها، في مشهدٍ مزَّق القلوبَ وأدمعَ العيون.
جئنَ ليودّعنك… أنتَ الذي ما فتئتَ تؤكد في كلماتك وخطاباتك مكانةَ المرأة، وعظمةَ الأم، وأهميةَ حضورها في المجتمع، وضرورةَ صون كرامتها والاهتمام بها.
واليوم، جاءت النساءُ كما عرفتهنَّ دائمًا في حديثك؛ حضورًا، ووفاءً، ودموعًا. جئنَ يحملنَ أطفالهنَّ، وكأنهنَّ يُجدِّدنَ العهدَ مع رجلٍ كان يرى في المرأةِ ركيزةَ المجتمع، وفي الأمِّ صانعةَ الأجيال.
وها أنتَ اليوم فارتحلتَ شهيدًا كما تمنَّيت، وتركتَ في القلوب أثرًا لا يزول. ادعُ لنا ولأبنائنا، أن نكون كما كنتَ دائمًا تتمنى لنا؛ ثابتين على الحق، متمسكين بالقيم، أوفياء لديننا وأمتنا، وأن يُصلح الله أبناءنا وبناتنا، ويجعلهم خيرَ خلفٍ يحمل الرسالةَ ويحفظ المبادئ التي كنتَ تدعو إليها.