جنایت‌های آمریکا در منطقه تمام‌شدنی نیست

جنایتی که نه در تاریکی شب و نه در میدان نبرد، بلکه در فاصله ۲۰۰ متری از یک پست بازرسی آمریکایی رخ داد؛ جایی که هیچ دشمنی جز سربازان خود آمریکایی در آن نبود. «عبیر قاسم الجنابی»، دختری ۱۴ ساله از اهالی غرب المحمدیه در عراق بود. او همراه با پدر، مادر و سه خواهر و برادر کوچک‌ترش هدیل ۶ ساله، احمد ۹ ساله و محمد ۱۱ ساله در خانه‌ای ساده زندگی می‌کردند.

در آن روز بهاری، پنج سرباز آمریکایی با برنامه‌ای از پیش طراحی شده، وارد خانه عبیر شدند. نه به جرمی، نه به اتهامی، نه حتی به بهانه بازرسی. آنها آمده بودند تا جنایت کنند. خانواده را به دو اتاق جدا کردند؛ پدر، مادر و خواهر کوچک‌تر در یک اتاق، و عبیب ۱۴ ساله در اتاقی دیگر با دو سرباز. سربازی به نام «استیون دی. گرین» وارد اتاق اول شد و با خونسردی مثال‌زدنی، پدر، مادر و خواهر ۶ ساله عبیر را به قتل رساند.

اما این تازه شروع ماجرا بود. گرین پس از کشتن اعضای خانواده، با بیانی وحشتناک به اتاقی که عبیر در آن نگهداری می‌شد آمد و با کمال تأسف اعلام کرد: «همه را کشتم، همه مرده‌اند.»

حالا نوبت به فجیع‌ترین بخش ماجرا رسیده بود. دو سرباز دیگر که در اتاق عبیر بودند، نوبتی و به شکلی سازمان‌یافته به این دختر ۱۴ ساله تجاوز کردند. اما گرین که تازه از اتاق قتل‌عام بیرون آمده بود، نه تنها جلوی آنها را نگرفت، بلکه خود نیز به این نوجوان تجاوز کرد. سپس، برای تکمیل این جنایت هولناک، گلوله‌ای به سر عبیر شلیک کرد و جسد بی‌جانش را با نفت به آتش کشید.

امروز تنها یادگاری از عبیر، عکسی است که در ۷ سالگی از او گرفته شده؛ همان تصویر کودکی که هرگز به ۱۵ سالگی نرسید. این عکس، گواه خاموش بر جنایتی است که مرکز بین‌المللی عدالت ژنو (International Centre for Justice – GICJ) آن را در گزارش‌های خود مستند کرده است.

سازمانی که به‌عنوان یک منبع معتبر بین‌المللی، هزاران پرونده جنایت سربازان آمریکایی را در سراسر جهان گردآوری کرده و بارها اعلام داشته که بخش بزرگی از این پرونده‌ها هرگز بررسی نشده‌اند و یا به‌دلیل فشار رسانه‌های جریان‌ اصلی، از چشم افکار عمومی دور نگه داشته شده‌اند. چرا که سربازان آمریکایی معمولاً شاهدی زنده بر جای نمی‌گذاشتند تا کسی نباشد که روایتگر فجایعشان باشد.

حالا بپرسید از هالیوود و فیلم‌های جذاب نظامی‌اش؛ از آن همه سرباز که به نجات بشریت می‌شتابند.

بپرسید از آن همه پرچم افتخار و آزادی که در پرده نقره‌ای به تصویر کشیده می‌شود. پاسخ این است: سربازان واقعی آمریکا، نه نجات‌دهنده‌اند و نه قهرمان. آنها اشغالگرانی هستند که به کودکان ۱۴ ساله تجاوز می‌کنند، جسدشان را آتش می‌زنند و سپس در دادگاه‌های نظامی خودشان، با احکام سبک یا تبرئه، به زندگی عادی بازمی‌گردند.

استیون دی. گرین و همدستانش، به جای مجازات اعدام، فقط چند سال زندان را تجربه کردند و برخی از آنها امروز آزادند و در خیابان‌های آمریکا قدم می‌زنند. عدالت آمریکایی یعنی این. این تنها یک پرونده نیست. این الگوی رفتاری ارتش آمریکا در تمام مناطقی است که پای گذاشته.

از ویلیام کالی در ویتنام تا ابوغریب در عراق، از قتل‌عام سربازان در افغانستان تا تجاوز به کودکان در المحمدیه. آمریکا هر جا رفته، جز ویرانی، بی‌آبرویی و جنایت علیه زنان و کودکان، چیزی به ارمغان نیاورده است.

همان کشوری که امروز مدعی حقوق بشر است، در عراق دختران ۱۴ ساله را به نوبت مورد تجاوز گروهی قرار می‌دهد و سپس پیکرش را آتش می‌زند. چه تناقضی رسواتر از این؟ چه ریاکاری‌ای آشکارتر از این؟ گواه ما برای این ادعا، صرفاً یک عکس کودکانه نیست؛ بلکه انبوهی از اسناد و گزارش‌های معتبر بین‌المللی از جمله مستندات مرکز بین‌المللی عدالت ژنو است که دهه‌ها جنایت‌های پنهان آمریکا را بی‌پرده فاش کرده است.

اگر بعد از خواندن این گزارش، باز هم باور دارید که آمریکا پرچمدار حقوق بشر است، باید گفت که شما یا در سیاه‌چال انکار زندگی می‌کنید یا چشم‌هایتان را به عمد بسته‌اید. «عبیر قاسم الجنابی»، فقط یک اسم در میان هزاران قربانی بی‌نام و نشان آمریکاست.

فائزه آقامحمدی