«بشری نور خانه بود»؛ روایت نزدیکان شهیده سیده بشری حسینی از زندگی، ساده‌زیستی و دغدغه‌هایش

آمدنش، حال و هوای خانه را عوض کرد

در ابتدای برنامه، راحله امینیان با اشاره به هدف مجموعه «میدان‌دار» برای روایت زندگی رهبر شهید انقلاب و خانواده ایشان، از سه مهمان برنامه خواست تا از خاطرات خود درباره شهیده سیده بشری حسینی بگویند.

سمیه پهلوانی، دخترخاله شهیده، با یادآوری روزهای کودکی او گفت: «بشری واقعاً حال و هوای خانه را تغییر داد. اسمش هم بشارت و شادی بود و دقیقاً همین اتفاق برای خانواده افتاد. با وجود همه مشغله‌های آن سال‌ها، پدرشان زمان زیادی برای او می‌گذاشتند و حضورش برکت خاصی به فضای خانه داده بود.»

محور دورهمی‌های خانوادگی

تکتم خجسته، دختر دایی شهیده، از روحیه صمیمی او در حفظ ارتباط با بستگان گفت: «هر وقت به مشهد می‌آمد، اولین دغدغه‌اش این بود که همه فامیل را دور هم جمع کند. خودش تماس می‌گرفت، برنامه می‌ریخت و تأکید می‌کرد اگر به تهران هم رفتید، حتماً خانه ما بیایید. صله رحم برایش فقط یک توصیه نبود؛ خودش به آن عمل می‌کرد.»

او افزود که شهیده حسینی حتی با وجود مسئولیت‌های فراوان خانوادگی و شغلی، اگر کسی مشکلی با او مطرح می‌کرد، تا رسیدن به نتیجه آن را پیگیری می‌کرد.

نماز شب؛ عادتی همیشگی

یکی از خاطراتی که در این گفت‌وگو بارها تکرار شد، توجه ویژه شهیده حسینی به عبادت بود.

تکتم خجسته با اشاره به یکی از شب‌های دورهمی خانوادگی گفت: «تا حدود ساعت دو نیمه‌شب مشغول صحبت بودیم که بشری گفت: “دیگر بس است، بلند شوید نماز شبتان را بخوانیم.” برای خودش نماز شب یک عادت همیشگی بود و دیگران را هم با محبت به این کار تشویق می‌کرد.»

او همچنین از خاطره‌ای مربوط به دوران کودکی شهیده یاد کرد و گفت: «وقتی تازه به سن تکلیف رسیده بود، اصرار داشت نماز غفیله را یاد بگیرد. همان موقع آن‌قدر پیگیر بود که من هم همراهش یاد گرفتم و هنوز هم هر بار این نماز را می‌خوانم، یاد او می‌افتم.»

سفارش همیشگی به زیارت عاشورا

تکتم خجسته نیز از آخرین توصیه‌های معنوی شهیده سخن گفت؛ توصیه‌ای که به گفته او پس از شهادت، برایش معنای دیگری پیدا کرده است.

او روایت کرد: «بعد از فوت پدرم، بشری به من گفت اگر روزی من از دنیا رفتم، هر روز برایم زیارت عاشورا را با صد سلام و صد لعن بخوان. از روز شهادتش تا امروز، به این سفارش عمل کرده‌ام و برکات زیادی در زندگی‌ام دیده‌ام.»

دغدغه خانواده، مردم و دانش‌آموزان

محیا خجسته، دیگر مهمان برنامه، نیز از روحیه مسئولیت‌پذیری شهیده نسبت به اطرافیان سخن گفت.

او اظهار داشت: «اگر احساس می‌کرد کسی ناراحت است، خودش سر صحبت را باز می‌کرد. اگر مشکلی برای یکی از بچه‌های فامیل پیش می‌آمد، بارها پیگیری می‌کرد تا مسئله حل شود. نسبت به هیچ‌کس بی‌تفاوت نبود.»

به گفته او، این روحیه تنها به بستگان محدود نمی‌شد و شهیده حسینی در دیدارهای مردمی نیز با دقت به سخنان مراجعه‌کنندگان گوش می‌داد و تلاش می‌کرد مشکلات آنان را پیگیری کند.

معلمی که ادبیات را زندگی می‌کرد

بخش دیگری از گفت‌وگو به فعالیت‌های آموزشی شهیده اختصاص داشت.

خانواده او روایت کردند که علاقه‌اش به ادبیات تنها در تدریس خلاصه نمی‌شد و همواره دانش‌آموزان را به مطالعه کتاب و رمان‌های معتبر جهان تشویق می‌کرد.

به گفته آنان، بسیاری از شاگردانش پس از شهادت او، در وصف معلم خود شعر سرودند؛ موضوعی که نشان می‌دهد توانسته بود عشق به ادبیات را در میان دانش‌آموزانش زنده کند.

ساده‌زیستی؛ از جهیزیه تا زندگی مشترک

یکی از بخش‌های قابل توجه این گفت‌وگو، روایت خانواده از سبک زندگی شهیده بود.

سمیه پهلوانی درباره جهیزیه او گفت: «تقریباً همه وسایل جهیزیه همان وسایلی بود که آن زمان برای خانواده‌های معمولی تهیه می‌شد. هیچ تفاوتی با دیگران نداشت و خودش هم کاملاً به این سبک زندگی راضی بود.»

به گفته نزدیکانش، این ساده‌زیستی پس از ازدواج نیز ادامه داشت و او در تمام شئون زندگی، از پوشش گرفته تا وسایل منزل، بر قناعت و پرهیز از تجمل تأکید داشت.

اربعین؛ همراه مردم، بی‌هیچ تفاوتی

محیا خجسته در بخش دیگری از گفت‌وگو، خاطرات سفر اربعین را بازگو کرد.

او گفت شهیده حسینی در تمام مسیر، کالسکه فرزندش را خودش جابه‌جا می‌کرد، در موکب‌ها کنار دیگر زائران می‌خوابید و حتی اگر جایی کم بود، فرزندش را در آغوش می‌گرفت تا فضای بیشتری برای دیگران فراهم شود.

او افزود: «همیشه می‌گفت پیاده‌روی اربعین فقط راه رفتن نیست؛ باید با ذکر و توجه، حضور امام را احساس کرد.»

زندگی برای رضای خدا

در پایان این گفت‌وگو، هر سه مهمان با اشاره به روحیه ایثار، صبر، احترام به پدر و مادر و اهتمام شهیده به تربیت فرزندان، تأکید کردند که او در تمام ابعاد زندگی، رضایت الهی را محور تصمیم‌های خود قرار داده بود.

به گفته آنان، اگرچه فقدان او برای خانواده بسیار سنگین است، اما باور دارند که شهادت، همان آرزویی بود که سال‌ها برای رسیدن به آن زندگی کرده بود.

گزارش: مهتا صانعی