آقای حدادعادل حجاب را به بعد از جنگ موکول نکنید!

چند روز پیش کلیپی در فضای مجازی وایرال شد که در آن آقای حدادعادل می‌گویند: به دلیل شرایط جنگ، فعلاً نمی‌توانیم آن‌طور که باید وارد مسئله حجاب شویم.

اول از همه باید گفت که  این سخن، یک راهبرد نیست. یک عقب‌نشینی آشکار است. عقب‌نشینی از یک واجب قطعی الهی، به بهانه شرایط.

 اما کدام شرایط؟ شرایطی که دشمن ساخته تا ما دست نگه داریم؟ شرایطی که هر روز که ما صبر می‌کنیم، دشمن یک قدم جلوتر می‌آید؟ در واقع این جمله، یک اعتراف است. اعتراف به اینکه در جنگی که دشمن آن را با تمام توان آغاز کرده، ما در یکی از حیاتی‌ترین جبهه‌ها، عقب‌نشینی می‌کنیم. و سؤال اینجاست: اگر قرار است در مسئله حجاب بعد از جنگ وارد شویم، آن‌وقت کدام جنگ را می‌خواهیم ببریم؟

 آقای حدادعادل، شما خودتان بهتر از هر کسی می‌دانید که دشمن، حجاب را نه به عنوان یک انتخاب شخصی، بلکه به عنوان نقطه شکست جمهوری اسلامی هدف گرفته است. رسانه‌های فارسی‌زبان از خارج، شبکه‌های اجتماعی، سلبریتی‌های وابسته، همه و همه در یک هم‌آوایی واحد، زن ایرانی را به سمت آزادی از حجاب می‌کشانند. اما این آزادی که آن‌ها تبلیغ می‌کنند، دقیقاً همان چیزی است که زن را از مقام الگوی سوم به کالای جنسی تنزل می‌دهد.

در چنین جنگی، آیا منطقی است که بگوییم فعلاً وارد این جبهه نمی‌شویم؟ خیابان‌های تهران را ببینید.کافه‌ها را ببینید. این چه وضعیتی است؟ آیا این همان جامعه‌ای است که برایش خون دادیم؟ آیا این همان زنی است که می‌خواستیم الگوی جهانی شود؟ امروز، برهنگی و ولنگاری، نه یک آسیب حاشیه‌ای، بلکه به یک بحران فراگیر تبدیل شده است.

 بی‌حجاب‌ها، با رفتار و پوشش خود، عفت عمومی را جریحه‌دار می‌کنند. خیابان را به تصرف خودشان درآورده‌اند. دیگر یک زن محجبه نمی‌تواند با آسودگی خاطر از خانه بیرون بیاید. نمی‌تواند در کافه بنشیند. نمی‌تواند در پارک قدم بزند. نمی‌تواند فرزندش را به مدرسه ببرد، مگر آنکه خود را آماده مواجهه با نگاه‌های آلوده و صحنه‌هایی کند که وجدان هر مسلمانی را می‌آزارد. این چه وضعیتی است؟ این چه جامعه‌ای است؟ جامعه ما این وضعیت را تحمل نمی‌کند. خانواده‌های ایرانی این وضعیت را تحمل نمی‌کنند. مادران و پدرانی که فرزندانشان را با زحمت بزرگ کرده‌اند، این وضعیت را تحمل نمی‌کنند. و قطعاً خداوند این وضعیت را تحمل نمی‌کند.

 آیه حجاب نیز، وسط سخت‌ترین شرایط جنگی مدینه نازل شد. سوره احزاب، در دل جنگ خندق، در حالی که مسلمانان در محاصره کامل بودند، نازل شد. دشمن از بیرون، شهر را تهدید می‌کرد. منافقان از درون، توطئه می‌کردند. در همان حال، خداوند دستور پوشش را صادر کرد. نه به تأخیر انداخت. نه به بعد از جنگ موکول کرد. نه گفت فعلاً شرایط مناسب نیست. پیامبر اکرم (ص) در همان حال که دشمن از بیرون شهر را تهدید می‌کرد، حکم حجاب را ابلاغ کرد و اجرا نمود.

پس این ادعا که شرایط جنگ، ما را از میدان حجاب دور می‌کند، نه فقط بی‌مبناست، بلکه برخلاف سیره قطعی پیامبر خداست. اگر آن روز، جنگ بهانه‌ای برای تعطیل یک واجب نشد، امروز هم نباید بشود. امروز هم جنگ است. امروز هم دشمن از بیرون و درون، ما را تهدید می‌کند. و امروز هم باید حکم خدا اجرا شود.

آقای حدادعادل، شما اشاره کرده‌اید که «آثار این بی‌حجابی در مدارس مشهود خواهد بود.» آثارش از قبل مشهود است. دخترانی که با الگوهای غربی بزرگ می‌شوند، مادرانی که نمی‌توانند هویت اسلامی را به فرزندانشان منتقل کنند، نسل‌هایی که نسبت به ارزش‌های انقلاب بیگانه شده‌اند.

این، نه یک پیش‌بینی، بلکه گزارش لحظه‌به‌لحظه واقعیت است. روزنامه کیهان در همین هفته گذشته هشدار داد: «دشمن با صرف هزینه‌های کلان و به‌کارگیری تمام ظرفیت‌های جاسوسی خود، پروژه شوم صیانت‌زدایی از خانواده ایرانی را کلید زده است.» و ما در پاسخ چه می‌گوییم؟ فعلاً وارد نمی‌شویم. این پاسخ، پاسخ یک جریان انقلابی نیست. پاسخ یک جریان شکست‌خورده است. پاسخ یک جریان بی‌اراده است. پاسخ کسانی است که می‌خواهند مسئولیت را از دوش خود بردارند و به گردن شرایط بیندازند.

آقای حدادعادل، شما پدر همسر رهبر انقلاب هستید. این افتخار بزرگی است. اما همان‌طور که خودتان بهتر می‌دانید، پدر همسر امام بودن، ملاک جواز اظهار نظر در هر موضوعی نیست. اگر مرجع تقلیدی فتوا داده که در زمان جنگ، امر به حجاب ساقط می‌شود، بفرمایید کدام مرجع؟ کدام فتوا؟ سکوت در برابر یک واجب، خودش یک فتوا نیست. یک موضع‌گیری سیاسی است. و موضع‌گیری سیاسی در برابر حکم خدا، غضب الهی را به دنبال دارد.

وقت اجرای قانون حجاب، همین حالاست. نه فردا. نه بعد از جنگ. نه بعد از مساعد شدن شرایط. همین حالا. اگر امروز وارد نشویم، فردا باید در برابر نسلی پاسخگو باشیم که دیگر حجاب را نه به عنوان یک ارزش، بلکه به عنوان یک خاطره دور به یاد می‌آورد. آیه حجاب، وسط جنگ نازل شد. ما هم وسط جنگ هستیم. و در وسط جنگ، عقب‌نشینی، تنها یک معنا دارد: شکست.

فائزه آقامحمدی